شده ، بدين معنى كه فرستاده اردشير براى بقراط پولى آورده و او آن وجه را رد مىكند . اين تابلو در دانشكده پزشكى پاريس مىباشد . ديگر از اطباء خارجى دوران هخامنشى دينون ( Dinon ) پزشك يونانى است كه طبيب اردشير دوم ( 358 - 404 ق . م ) بوده است . هرودت در كتاب خود جلد سوم بند اول آنجا كه شرح فتح مصر را بدست كمبوجيه مىدهد چنين گويد : " . . . وقتى كه كورش فرستاده‌اى نزد آمازيس روانه كرد و بهترين طبيب مصر را براى چشمان خود خواسته بود . . . . " . ( از منابع مختلفه ) . تذكر مطالب بالا از آن نظر است كه طب دوران هخامنشى تا اندازه‌اى روشن و اگر بعضى تعصبات كه در ميان است برداشته شود ، بدين معنى كه معلوم گردد ، عده‌اى از اطباء خارجى در دستگاه سلاطين ايران خدمت كرده‌اند و آن تصورات كه براى بعضيها با تعصب شديد همراه است از بين برود و چنين تصور نكنند كه موضوع طب و طبابت فقط در دست يك دسته از اقوام بوده ، بلكه اقوام در طى تاريخ درباره طب با يكديگر به نحوى از انحاء معاضدت و كمك يا باصطلاح امروزى همكارى داشته‌اند و چنان كه در ابتداء كتاب متذكر گرديديم ، آنكه اگر اختلاط و امتزاج بين اقوام و تبادل نظرهاى علمى نبود ، هيچ‌گاه علوم ( مخصوصا طب ) پيشرفت حاصل نمىكرد . در خاتمه اين مبحث اضافه مىكنيم ، كه مشورت طبى يا باصطلاح امروزى " كنسولتاسيون " كه در آن دوران به نام " انجمن " ناميده مىشده است در ايران باستان بسيار متداول بوده كه اطباء گرد هم جمع مىشدند ، تا درباره امور طبى و درمانى با يكديگر شور كنند . از آن گذشته موبدان عموما در اين مجامع مشورتى شركت داشتند . چنان كه فردوسى مكرر از اين مطلب در شاهنامه متذكر گرديده كه در مباحث قبل شمه‌اى